توصیه هایی برای معامله گران مبتدی آپشن

تازه‌واردهای بازار آپشن معمولاً با محدودیت مالی مواجه‌اند و نمی‌توانند با حجم بالا وارد بازار شوند. در این مقاله فرض می‌کنیم سرمایهٔ در دسترس حدود ده میلیون تومان است. در چنین شرایطی، استراتژی‌هایی که مناسب سرمایهٔ محدود و دارای ریسک کمترند نقش حیاتی دارند، و توجه به مدیریت سرمایه از انتخاب استراتژی هم مهم‌تر می‌شود.

سه ساختار زیر برای شروع مناسب‌اند، چون در هر سه، بدترین حالت از پیش معلوم است. اگر می‌خواهید بدانید از میان قراردادهای موجود کدام را انتخاب کنید، چگونه قرارداد اختیار معاملهٔ مناسب را انتخاب کنیم ادامهٔ طبیعی همین بحث است.

یکی از رایج‌ترین و مبنایی‌ترین استراتژی‌های بازار آپشن است و زمانی مناسب است که پیش‌بینی می‌کنید قیمت دارایی پایه افزایش خواهد یافت.

ریسکش این است: اگر قیمت دارایی به‌طور قابل‌ملاحظه‌ای بالا نرود یا به قیمت اعمال نرسد، کل پولی که برای خرید قرارداد پرداخته‌اید — یعنی پرمیوم — از دست می‌رود. معامله‌گر مبتدی که به دنبال کاهش ریسک است باید حواسش باشد که حجم خرید با سرمایهٔ محدودش بخواند، و نقطهٔ سربه‌سر را پیش از ورود حساب کند.

این استراتژی زمانی مفید است که پیش‌بینی می‌کنید قیمت دارایی پایه کاهش پیدا خواهد کرد — قرینهٔ حالت قبل، با همان ساختار ریسک.

ولی یک نکته دارد: در بازارهایی که روند صعودی دارند و قیمت‌ها به‌طور معمول رشد می‌کنند، این استراتژی ممکن است بازده کمتری داشته باشد. و اگر از خرید اختیار فروش برای پوشش ریسک استفاده می‌کنید — مخصوصاً در دوره‌های بلندمدت — باید دقت زیادی به روندهای بلندمدت و نوسان بازار داشته باشید.

اسپرد یکی از استراتژی‌های پیچیده و در عین حال ساده با سود و زیان محدود است: یک موقعیت خرید و یک موقعیت فروش از یک نوع قرارداد — کال یا پوت — روی دارایی یکسان، هم‌زمان باز می‌شود.

انواع مختلفی از اسپرد وجود دارد و برای شروع بهتر است اسپرد صعودی یا نزولیِ متناسب با شرایط بازار را اجرا کنید؛ اسپرد صعودی با اختیار خرید ساده‌ترین نمونه‌اش است.

معاملات اختیار معامله برخلاف معاملات بازار نقدی پیچیدگی دارد، و مبتدی‌ها معمولاً با آپشن‌ها مثل سهام رفتار می‌کنند و همان‌جا زیان می‌بینند. رایج‌ترین شکلش، توجه نکردن به ارزش زمانی قراردادهاست.

قراردادها ماندگاری کمی دارند، تاریخ انقضا دارند و پس از سررسید قابلیت معامله ندارند. توضیح کامل این موضوع در ارزش ذاتی و زمانی قرارداد اختیار معامله آمده، و سرعت آب شدن این ارزش را زوال زمانی توضیح می‌دهد.

برای حساب‌های کوچک — مثلاً ده میلیون تومان — توصیه می‌کنیم در هر نقطهٔ زمانی، بین 5 تا 10 درصد سرمایه را به هر معامله تخصیص دهید.

یعنی هر معامله بین 500 هزار تومان تا 1 میلیون تومان، و می‌توان هم‌زمان دو معاملهٔ موازی باز کرد. چارچوب کامل‌تر این تصمیم‌ها در مدیریت ریسک در معاملات آپشن آمده است.

هر معاملهٔ تک‌قراردادی باید حداکثر دورهٔ نگه‌داری مشخصی داشته باشد که پیش از ورود تعیین شده باشد.

در معاملات کوتاه‌مدت روی یک قرارداد، باید در انتخاب قرارداد به روزهای باقی‌مانده تا سررسید توجه کنید؛ و در نقاط شکست تکنیکالی، خروج سریع از معامله باید هدف باشد.

حد ضرر و حد سود دو ابزار حیاتی در حفظ سرمایه و مدیریت ریسک‌اند.

حد ضرر را بدون اتکا به امید برگشت قیمت رعایت کنید و دنبالش بمانید. مهم‌تر از همه اینکه هر دو عدد را پیش از ورود به معامله حساب کنید، نه وقتی که وسط معامله‌اید و قضاوتتان درگیر شده است.

سه جایی که سرمایهٔ کوچک سریع‌تر از هر جای دیگری از بین می‌رود، هیچ‌کدام دربارهٔ تحلیل نیستند.

• خبرهای هیجانی — اگر تأثیر واقعی خبر را نمی‌دانید، محتاط باشید تا تحت تأثیر هیجان موقت، درصد زیادی از سرمایه را درگیر نکنید.
• محدود کردن تعداد معاملات باز — در هر زمان بیش از دو یا سه معامله باز نکنید.
• سیگنال‌ها و تبلیغات — سعی کنید تصمیم خرید و فروشتان را مستقل از نظر دیگران اجرا کنید.
• آرامش در سفارش‌گذاری — پیش از تأیید نهایی، یک‌بار دیگر محتوای سفارشتان را بخوانید.

یک توصیهٔ آخر که کمتر گفته می‌شود: حتماً یک قرارداد را در سررسید اعمال کنید تا به نحوهٔ اجرای واقعی مسلط شوید. خواندن دربارهٔ فرایند اعمال و تسویه با انجام دادنش یکی نیست.

ولی این تنها توصیهٔ این مقاله است که می‌تواند بیش از پرمیوم برایتان خرج بردارد: در تسویهٔ فیزیکی، اعمال یک اختیار خرید یعنی باید کل مبلغ خرید سهم را در آن روز داشته باشید. پس برای این تمرین سراغ قراردادی با اندازهٔ کوچک بروید و پیش از آن وجه لازم برای اعمال را حساب کنید. تمرین کردن خوب است؛ غافلگیر شدن در روز اعمال نه.