شکل و ساختار قراردادهای اختیار معامله کالایی

در بازار سهام، نماد یک قرارداد از یک حرف فارسی، نام نماد پایه و یک عدد ساخته می‌شود و آن عدد شمارهٔ سریال است. در بازار کالا همه‌چیز لاتین است و هر بخش کد خودش را دارد.

نتیجهٔ عملی‌اش این است که نماد کالایی را می‌شود بدون مراجعه به جدول خواند — به‌جز یک بخش، که آخر مقاله سراغش می‌رویم.

ترتیب همیشه ثابت است و هر بخش طول مشخصی دارد.

یعنی دو حرف برای دارایی پایه، دو حرف برای ماه، دو رقم برای سال، یک حرف برای نوع قرارداد و در انتها عددی که به قیمت اعمال برمی‌گردد.

دو حرف اول می‌گوید قرارداد روی چه چیزی نوشته شده است. این کد در تمام سررسیدهای همان دارایی ثابت می‌ماند.

در حال حاضر قراردادهای اختیار کالایی روی دو خانوادهٔ دارایی تعریف شده‌اند: گواهی‌های سپردهٔ کالایی — مس کاتد، شمش طلا، شمش نقره — و صندوق‌های کالایی با پشتوانهٔ طلا و سکه. فهرست کدها ثابت نیست و با اضافه شدن دارایی پایهٔ تازه تغییر می‌کند.

دو حرف بعدی، ماه سررسید قرارداد است. این کد از حروف نام فارسی ماه ساخته شده، نه از شمارهٔ آن.

به همین دلیل ترتیب الفبایی این کدها هیچ ربطی به ترتیب سررسیدها ندارد: AB (آبان) از AZ (آذر) زودتر است، ولی BA (بهمن) از هر دو دیرتر. اگر سررسیدها را مرتب می‌کنید، از تاریخ واقعی مرتب کنید نه از کد.

یک حرف پیش از عدد پایانی، نوع قرارداد را مشخص می‌کند.

C برای اختیار خرید و P برای اختیار فروش — همان نقشی که در بازار سهام «ض» و «ط» بازی می‌کنند.

حالا می‌رسیم به بخشی که بیشترین سوءتفاهم را می‌سازد. عدد انتهای نماد واقعاً قیمت اعمال است — ولی به شکل فشرده، و ضریب فشرده‌سازی برای هر دارایی پایه یکسان نیست.

به دو ردیف وسط جدول نگاه کنید: هر دو نماد به عدد 110 ختم می‌شوند، ولی یکی قیمت اعمال 110,000 دارد و دیگری 1,100,000. ده برابر فاصله، با ظاهری یکسان. اگر عادت کرده باشید عدد نماد را مستقیم بخوانید، این دقیقاً جایی است که اشتباه می‌کنید.

قاعده‌اش ساده است و فقط به کالا هم محدود نمی‌شود.

نماد برای شناسایی قرارداد است، نه برای محاسبه. هر عددی که قرار است در حساب سود و زیان یا وجه لازم بنشیند باید از مشخصات قرارداد بیاید. در بازار سهام هم همین است: آنجا عدد نماد شمارهٔ سریال است و اصلاً قیمت اعمال نیست — نحوهٔ معاملهٔ قرارداد آپشن در پنل این را با مثال نشان می‌دهد.

یک تفاوت دیگر با بازار سهام که در نماد دیده نمی‌شود: اندازهٔ قرارداد.

در بازار سهام اندازهٔ استاندارد هزار سهم است، ولی در بازار کالا این عدد به خود دارایی پایه بستگی دارد: قراردادهای گواهی سپرده اندازهٔ یک واحد دارند و قراردادهای صندوق‌های کالایی اندازهٔ ده واحد. ارزش واقعی هر قرارداد، حاصل‌ضرب قیمت اعمال در همین اندازه است.

حالا همه‌چیز را روی یک نماد واقعی کنار هم بگذاریم.

با همین پنج بخش، هر نماد کالایی را بدون مراجعه به جدول می‌شناسید: می‌دانید روی چه دارایی است، کِی سررسید می‌شود، کال است یا پوت. تنها چیزی که باقی می‌ماند قیمت اعمال دقیق است، و آن را از مشخصات قرارداد بخوانید.